De verborgen claim - Deel 1- waarom de ander jouw liefde niet kan ontvangen

Er is een patroon dat ik steeds terugzie. Ik heb het zelf gehad en zie het terug bij de mensen in mijn community. Het zit in de manier hoe we liefhebben. In hoe je geeft en in hoe je verbinding zoekt met de mensen die je dierbaar zijn. Dit is deel één van een tweeluik over de verborgen claim, die onuitgesproken laag onder geven en verbinding die zo vaak onopgemerkt blijft.

Het is een patroon dat zich op twee heel verschillende manieren kan laten zien. Soms ben je degene die geeft, veel geeft en misschien wel veel te veel, maar niet begrijpt waarom de ander zich ondanks dat toch terugtrekt. Misschien ben je degene die is gegroeid, steviger in zichzelf staat, en dan merkt dat de mensen om je heen zich daar ongemakkelijk bij voelen.

Twee heel verschillende ervaringen. Maar onder de oppervlakte ligt hetzelfde patroon. In dit eerste deel ga ik in op de kant van het geven. Op wat er echt speelt als je veel geeft en de ander je toch niet lijkt te kunnen ontvangen.

In deel twee, dat als apart artikel verschijnt, draai ik het om. Daar ga ik in op wat er gebeurt als jij bent gegroeid en de mensen om je heen jou juist klein willen houden. Je kunt dit deel op zichzelf lezen of luisteren. Maar begin hier als je niet zeker weet welke kant jou het meeste aanspreekt, dat voelen is vaak al de eerste stap.

Luister het artikel hier op YouTube of als PodCast op Spotify of Apple Podcasts. 

Waarom kan de ander jouw liefde niet ontvangen?

Je bent een echte gever en geeft veel. Dat weet je van jezelf. Je bent er voor anderen en vooral voor de mensen dicht bij je. Je luistert, je begrijpt, je bent warm en je bent aanwezig. En tóch voelt het soms alsof je iets verkeerd doet, of het niet helemaal goed genoeg doet, iets wat je niet kunt aanwijzen. Het voelt alsof de ander zich steeds meer terugtrekt, terwijl jij juist héél veel geeft. Misschien wel meer dan je zou moeten geven.

Je snapt het niet. Je voelt je verward. Soms voelt het oneerlijk. Je doet al zoveel, waarom trekt de ander zich dan terug? Je bedoelt het toch allemaal goed en doet het vanuit liefde? Waarom kan de ander jouw liefde en aandacht niet ontvangen? Waarom voelt het alsof je steeds niet genoeg bent, ondanks alles wat je geeft? En ergens, diep vanbinnen, voel je dat je nooit genoeg krijgt en niet terug ontvangt van wat jij wel aan anderen geeft.

Het pijnlijke verschil tussen geven en claimen

Je geeft omdat je mensen echt ziet, omdat je kunt geven, omdat het fijn voelt om te geven. Je bent een warm en gul persoon en je schenkt jouw energie, jouw liefde, jouw volledige aandacht aan de mensen om je heen. Dat is wie je bent.

Maar ergens, diep verborgen onder deze gulheid, zit misschien iets anders. Een wens en een vraag die je niet uit durft te spreken. Blijf je wel bij mij? Zal je mij niet verlaten nu ik zoveel voor je doe? Voel je wel hoe hard ik voor je werk?

En omdat je zo aanwezig kunt zijn, omdat je zoveel kunt geven, denk je: dan móet diegene dat toch voelen, hoeveel liefde en aandacht ik geef? Het voelt alsof, hoeveel je ook geeft aan de ander, het nooit goed aankomt of echt ontvangen wordt. En je vraagt je af: Hoe kan hij of zij dat niet voelen?

Je voelt het alsof je afgewezen wordt. Waarom houdt de ander mij steeds op afstand? Waarom laat hij of zij je in de steek, juist op het moment dat je zo veel voor de ander doet? Je voelt dat de ander niet beschikbaar is voor jou op de manier zoals jij het nodig hebt.

Waar komt het vandaan?

Voelde jij als kind dat een of beide ouders niet beschikbaar waren voor jou zoals jij het nodig had? Dat je jouw best deed om gezien te worden, om liefde te verdienen, om aanwezig genoeg te zijn zodat zij bij jou bleven? Dat je leerde: als ik genoeg geef, als ik genoeg doe, als ik mezelf genoeg aanpas, dan blijven ze. Dan ben ik veilig.

Dat was geen bewuste keuze. Dat was overleven. Dat was het kind in jou dat een manier vond om verbinding te maken in een omgeving waar verbinding niet vanzelfsprekend was.

Maar dat kind draag je nog steeds met je mee. En die oude strategie; geven om te blijven, geven om niet verlaten te worden, paste je nu nog steeds toe in je volwassen relaties. Niet omdat je het wilt. Maar omdat het zo diep ingesleten is dat het voelt als wie je bent. Het is niet wie je bent. Het is wat je leerde.

De stille claim onder jouw geven

En dus doe je in je volwassen relaties precies wat dat kind leerde. Je geeft. Veel. In de hoop dat de ander blijft. In de hoop dat de ander voelt hoe hard je werkt. In de hoop dat jouw geven genoeg is om niet verlaten te worden.

Je wilt dat deze persoon groeit. Echt waar. Je bent blij als hij of zij sterker wordt, en de eigen weg vindt. Maar ergens, onder die blijdschap voor de ander, wringt het bij jezelf en voel je in je lijf een diepe angst. Want als de ander groeit, zijn of haar eigen pad loopt, dan groeien jullie misschien wel uit elkaar en raak je de ander kwijt. En dan ben je weer alleen en wordt je weer in de steek gelaten.

Onbewust en in de onderstroom, voeg je dus toch iets toe aan dat geven. Je voegt er een vraag aan toe die voelt als oprechte, ware liefde. Maar het is meer dan dat. Het is een wens. Een hoop. Een stilzwijgende verwachting. Een onbewuste en onuitgesproken claim.

En deze onbewuste claim leidt je handelingen. Wanneer je geeft, geef je met een stilzwijgende hoop. Hoop dat dit genoeg is. Hoop dat deze persoon voelt hoeveel je om hem of haar geeft. Hoop dat als je maar genoeg geeft, deze persoon zal blijven en niet weg zal gaan. Niet verder zal groeien in een richting waar jij niet bent.

Want wat je dan onbewust meegeeft in jouw geven, is dit: ik geef jou zoveel, dus heb ik ook recht op hetzelfde terug. Ik zorg voor jou, dus moet jij ook voor mij zorgen. Ik ben er voor jou, dus moet jij er ook voor mij zijn. Ik geef je mijn volledige aandacht, dus mag je mij niet verlaten. Dit spreek je nooit uit. Dit denk je niet eens bewust. Maar misschien voel je dit nu als waarheid in je lichaam. En besef je dat dit alles leidt wat je doet. Dat is de onbewuste claim.

Hoe vrij geven werkelijk voelt

Vrij geven voelt als: hier is dit voor jou. Ik eer waar jij staat op dit moment in jouw leven en dat jij jouw eigen pad bewandelt, dus doe ermee wat jij wilt. Ik zie je groeien en ik ben dankbaar dat ik daarvan getuige ben. Ik hou van je ongeacht wat je doet en welke keuzes je maakt. Weet dat ik er voor je ben en naast je sta en ik vertrouw erop dat jij je eigen pad bewandelt. Dat voelt ruim. Dat is geven zonder voorwaarden en als je op deze manier kunt geven, dan voelt de ander ook dat het oprecht en authentiek is.

Geven zonder voorwaarden kun je dus alleen als je er niet direct iets voor terug hoeft of verwacht. Niet in dezelfde vorm maar ook niet in aandacht, liefde, cadeautjes of wat dan ook. Je geeft puur en zonder verwachting. En dat is verraderlijk want vaak denken we oprecht dat we geven zonder verwachtingen en puur vanuit liefde maar zit er onbewust toch een angst, claim of schaarste achter. Want wat als je dit niet zou doen? Zou de ander jou dan wel oké vinden? Zou de ander dan nog steeds jouw vriend blijven of zou jullie vriendschap stoppen?

Als je deze gedachten herkent, dan kan het dus heel goed zijn dat je niet zo vrijgevig bent als je dacht. Vrij kunnen geven heeft alles te maken met je vrij voelen om jezelf te zijn, inclusief jouw waarden, grenzen, eigen ruimte enz.

En vaak lukt het wel om verwachtingloos te geven in vriendschappen of in werkrelaties, maar in intieme liefdesrelaties werkt het toch anders. Want daar ben je het meest kwetsbaar. Daar staat het meest op het spel. Daar raakt het kind in jou het snelst die oude angst: blijf je wel? Verlaat je mij niet?

Juist in de relaties die er het meest toe doen, is de claim het sterkst voelbaar.

Jouw tactiek of gedrag

Als je mijn omschrijving van die onbewuste claim voelde in jouw lijf, dan voel je het als een persoonlijke bedreiging wanneer de ander ruimte of afstand neemt, een afspraak afzegt of niet vanuit zichzelf contact met jou opneemt. Wanneer de ander groeit, zijn of haar eigen weg gaat, of niet net zoveel van jou nodig heeft als jij van de ander, voelt dat voor jou alsof je verlaten wordt en als: ik ben niet genoeg.

En dus geef je meer. Je checkt vaker. Je bent meer beschikbaar. Je maakt jezelf nog aanweziger in het leven van de ander. Je maakt extra duidelijk dat je er voor de ander bent. En een andere mogelijkheid is dat je jezelf juist kleiner, of kwetsbaarder maakt zodat de ander jou kan troosten en er voor jou kan zijn. Je zorgt nog beter en je luistert nog dieper. Je bent er altijd voor de ander. Je doet alles om die persoon bij je te houden en te voorkomen dat hij of zij weggaat.

En voor jou voelt dit echt als liefde. Je voelt jezelf als iemand die alles geeft. Je voelt: ik doe zoveel voor deze persoon. Ik ben er altijd. Ik zie hem of haar. Ik zorg voor hem of haar. Waarom kan hij of zij niet gewoon blijven? Waarom komt hij of zij niet dichterbij en houdt mij op afstand? Wat heb ik niet goed gedaan?

Je voelt je niet begrepen en niet genoeg gewaardeerd. Je voelt jezelf eigenlijk een beetje een slachtoffer van iemand (of een hele serie mensen) die niet kunnen zien hoeveel jij geeft en hoeveel je wel niet voor de ander over hebt. Kan de ander niet zien hoeveel je van hen houdt?

Wat er werkelijk gebeurt

Maar wat er in werkelijkheid gebeurt, en dit is het moeilijke om te zien of om toe te geven, is dat je niet vrij aan het geven bent. Je geeft toch nog met een verwachting. Je geeft om iemand aan je te binden. Je geeft uit angst dat als je niet geeft, deze persoon zal verdwijnen.

En die energie, die paniek die onder jouw geven zit, dat voelt de ander. Het voelt voor de ander als: ik kan niet vrij mezelf zijn in jouw buurt. Ik krijg geen ademruimte om gewoon te zijn op mijn plek en op mijn pad. Ik voel mezelf niet vrij om me te ontwikkelen en te groeien op mijn eigen tempo, omdat jij mij wilt houden op de plek waar ik nu ben of was.

Misschien voelt de ander zich door jou niet helemaal gezien en gehoord omdat hij of zij voelt dat de plek waar hij of zij staat of naartoe aan het groeien is, te angstig voelt voor jou. Dat daar eigenlijk geen ruimte voor is bij jou of dat jij het niet kunt bijbenen.

Je claimt deze persoon dus niet met woorden maar met jouw gedrag en jouw geven. Dat gedrag dat je vroeger hielp en jezelf hebt aangeleerd om de aandacht van jouw ouders of verzorgers te krijgen die je nodig had. Je claimt de ander onbewust met jouw aandacht en beschikbaarheid en met het onuitgesproken: blijf je wel bij mij?

En je snapt niet waarom hij of zij zich terugtrekt. Want voor jou voelt het alsof je echt vrij geeft? Jij vraagt toch niet expliciet iets terug? Maar je vraagt het wel energetisch. Met elke handreiking. Met elke dag dat je er voor de ander bent. Met elke keer dat je jezelf aanpast aan wat hij of zij volgens jou nodig heeft en jezelf kleiner maakt. En dat is waar het patroon zit.

Waarom de ander zich terugtrekt

Het lastigste om je te beseffen is dat de ander zich juist niet vrij voelt doorat je zoveel geeft. Er ontstaat dan namelijk een ongelijkwaardigheid die voor de ander voelt als schuld. Schuld omdat diegene jou nooit alles kan geven of kan bieden wat jij nodig hebt. Schuld omdat jij zoveel doet maar hij of zij nooit genoeg aan jou kan teruggeven om jou gelukkig te maken. Dit voelt uiteindelijk als een bodemloze put die hij of zij nooit kan opvullen en waarbij zij voelen dat ze zoveel bevestiging en zoveel aandacht aan jou moeten geven maar dat het nooit genoeg zal zijn omdat jij het niet echt kan ontvangen.

Jouw geven, hoe warm en oprecht het ook voelt, is een onbewuste tactiek om de ander te binden aan jou. En dat binden voelt niet als liefde van binnenuit. Die voelt als een claim. Als een web waar je in vast zit. Alsof er iets van hem of haar wordt verwacht wat hij of zij niet kan geven.

De balans in relaties

Een relatie, of dat nu een vriendschap of een liefdesrelatie is, vraagt altijd om een gelijkwaardige uitwisseling van geven en ontvangen. Dat betekent niet dat je elkaar altijd precies hetzelfde terug moet geven of op dezelfde manier maar je voelt het ook energetisch. Natuurlijk kan er ook een periode zijn waarin de een tijdelijk wat meer geeft dan de ander. Maar als deze energetische uitwisseling langdurig uit balans raakt, wordt de relatie niet meer draaglijk.

Als je overmatig geeft aan de ander, zonder dat je zelf openstaat om te ontvangen, dan ontstaat er een ongemakkelijk gevoel van schuld in de relatie. De ander wordt eigenlijk energetisch gedwongen om wel steeds op een gelijkwaardig terug te geven om de balans weer te herstellen en dus het gevoel van schuld in te lossen. Maar op die manier kan de relatie niet vrij stromen. De ander voelt zich gebonden of zelfs verplicht aan jou, niet uit liefde, maar uit schuld.

De ander voelt dat als zij ruimte nodig hebben voor zichzelf, dit voor jou voelt als afwijzing. Alsof zij niet gewoon zichzelf kunnen zijn omdat ze er altijd voor jou moeten zijn. En dus voelt de ander zich schuldig voor zijn of haar eigen behoefte aan vrijheid.

Wat je misschien niet wilt zien

Het gaat niet altijd om wat de ander wel of niet doet. Het gaat om wat JIJ doet door je zo op de ander te focussen. Door je zó in te zetten voor de ander, door zo hard je best te doen, blijf je weg bij je eigen angst. De angst die eronder ligt. De angst om afgewezen en verlaten te worden.

Zolang je bezig bent met de ander, hoef je niet naar jezelf te kijken. Zolang je geeft, hoef je niet te voelen hoe bang je bent dat je niet genoeg bent. Zolang je aanwezig bent, hoef je niet te voelen hoe eenzaam je je diep vanbinnen voelt.

De ander wordt je afleiding van jezelf. Je wilt dat het goed gaat met de ander, zodat het met jou goed zal gaan. Maar in plaats van dat de ander zich beter voelt door jouw aandacht en focus, voelt hij of zij zich juist voortdurend schuldig en tekortschieten richting jou. Jouw hoop dat de ander jouw gevoel van eenzaamheid voortdurend zal vervullen en jou gerust zal stellen, voelt voor de ander als een val.

En daarom trekt de ander zich terug. Niet omdat hij of zij jou niet mag. Maar omdat hij of zij niet kan ademen. Omdat in jouw buurt voelt alsof er constant iets moet worden afgelost, constant moet worden terugbetaald en constant moet worden bevestigd.

Want jouw geven is niet onvoorwaardelijk geworden. Het is een schuld geworden.

Voor jou voelt het als afwijzing of verlating. Maar voor de ander is het puur zelfbehoud. Het is: ik kan niet blijven in dit gevoel van schuld. Ik kan niet blijven in deze claim. Ik moet ademen en ik heb ruimte voor mezelf nodig.

Wat wil jij jezelf niet geven?

Je geeft veel en je wilt echt goed doen vanuit je hart. Maar onder dat geven schuilt iets wat je jezelf misschien nog niet helemaal durft toe te geven. Je geeft met een stilzwijgende verwachting. Je geeft in ruil voor iets, voor dankbaarheid, voor beschikbaarheid, voor liefde terug, voor het gevoel dat jij belangrijk bent. Je geeft om het lege gevoel in jezelf op te vullen met de liefde van de ander.

En dat is niet jouw schuld. Dat is menselijk. Dat komt voort uit oude overtuigingen en ervaringen die je nog meeneemt. Uit patronen die je hebt geleerd en waarvan je jezelf nog niet helemaal hebt bevrijd. Uit het feit dat je als kind altijd afhankelijk bent van je ouders en dat je dat principe meeneemt in je intieme relaties. Uit het gevoel dat je jezelf niet kunt dragen en dat iemand anders dat voor je moet doen.

Je bent al heel en vol. Maar je ziet jezelf nog niet zo. En dus zoek je iemand die je kan helpen om jezelf heel te voelen.

De ander voelt dat altijd. Dat als jij geeft, er altijd iets voor terug moet komen. Dat hij of zij jouw geven niet zomaar kan afslaan zonder dat hij of zij voelt dat hij of zij jou teleurstelt, pijn doet, jou in de steek laat. En dus kan hij of zij niet nee zeggen. Dus kan hij of zij niet verder groeien. En dus, uiteindelijk, trekt hij of zij zich terug. Niet omdat hij of zij jou niet houdt. Maar uit zelfbehoud.

Van inzicht naar belichamen

Als dit artikel iets in je heeft geraakt, een herkenning, een ongemakkelijk gevoel, een vraag die je jezelf nog niet helemaal durfde te stellen, dan is dat precies het moment om niet weg te kijken.

Met OntpopCast+ ga ik verder waar dit artikel stopt. Je krijgt dan toegang tot verdiepende audio’ s bij deze en volgende podcast afleveringen. Met concrete voorbeelden en schrijfopdrachten die je helpen om niet alleen te begrijpen wat er speelt, maar om het werkelijk te voelen. Je vindt OntpopCast+ hier: https://checkout.ontpop.nl/checkout/ontpopcast-plus

En als je merkt dat dit patroon diep zit, dieper dan een artikel of een podcast kan reiken, dan is Stevig op Jezelf Staan er voor jou. In zes weken intensief programma, gevolgd door een half jaar persoonlijke begeleiding binnen de community, gaan we samen naar de kern. Naar wat er werkelijk onder zit. Naar hoe het voelt om jezelf vast te houden zonder dat iemand anders dat voor je hoeft te doen.

Je hoeft niemand te overtuigen van je liefde. Je mag gewoon jezelf zijn en dat is precies genoeg. 

Liefs Fanny